Nieruchomość dotyczy wydzielonego obszaru ziemi połączonego z budynkami oraz innymi urządzeniami, które są na nim wzniesione. Poszczególny zakres pojęciowy słowa zwanego nieruchomość jest szeroki. Nieruchomość wspólna obejmuje wszystko, co pozostaje w budynku po wyodrębnieniu własności poszczególnych lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, jak na przykład fundamenty, mury konstrukcyjne, klatki schodowe, korytarze, strychy, pralnie, suszarnie, windy, instalacje zimnej i ciepłej wody, instalacja grzewcza, gazowa, elektryczna. Nieruchomość wspólną wyróżnia to, że służy wszystkim właścicielom lokali. Każdemu bowiem, po wyodrębnieniu własności mieszkania czy lokalu użytkowego, przysługuje również udział w określonej nieruchomości wspólnej. Udział ten jest związany z własnością lokalu. Udział właściciela lokalu w nieruchomości wspólnej nie może być przedmiotem odrębnego obrotu. Przeniesienie tego udziału na inną osobę może nastąpić jedynie w przypadku zbycia lokalu. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi, znajdującymi się w budynku. Definicja jest zatem uregulowana prawnie oraz wykazuje podobieństwo poszczególnych krajów.

Nieruchomość można określić jedną z najstarszych kategorii ekonomicznych oraz łączy się ściśle określone z pojęciem własności. Poza tym nieruchomość, w przeciwieństwie do ruchomości, jest niemożliwa do określenia zgubienia, ponieważ charakteryzuje ją stałość zajmowanego miejsca w przestrzeni. Jako fragment gruntu jest niemożliwa do zniszczenia, chociaż można zniszczyć wszystkie posadowione na niej budynki i budowle1. W Kodeksie Cywilnym znajduje się zapis, że nieruchomościami są części tak zwane powierzchni ziemskiej, które stanowią odrębny przedmiot własności oraz budynki trwałe z określonym gruntem związanym bądź części wspomnianych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności2. Stanisław Rudnicki3 pisze, że nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (nieruchomości gruntowe), budynki trwale z gruntem związane (nieruchomości budynkowe) czy części takich budynków (nieruchomości lokalowe)4. LexLege termin ten przedstawił, że: nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki, które są trwale z gruntem związane bądź części określonych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności5. B. Wierzbowski6 był zdania, że nieruchomość jest rzeczą oznaczoną co do tożsamości. Nie można jej jednak oznaczać w obrocie prawnym w sposób dowolny, a jedynie stosując oznaczenie przyjęte w ewidencji gruntów oraz budynków, które powinno być zgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej7. R. Strzelczyk pisał, że legalna definicja nieruchomości zawarta została w Kodeksie Cywilnym, według którego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, określane mianem gruntów, jak również budynki trwale z określonym gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności8.

_____________________
1 R. Doganowski, Obrót nieruchomościami w teorii i praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012,
2 Kodeks cywilny.
3 Wybitny cywilista o dużym dorobku piśmienniczym i bogatym doświadczeniu sędziowskim.
4 S. Rudnicki, Własność nieruchomości, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2007, s. 63.
5 http://www.arslege.pl/definicja-nieruchomosci/k9/a1036/, stan na 12.05.2015.
6 Nauczyciel akademicki, kierownik Katedry Prawa Rolnego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu,
sędzia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, autor ponad 100 prac naukowych z prawa rzymskiego, cywilnego,
administracyjnego i konstytucyjnego, współautor podręczników z prawa rzymskiego, prawa rolnego i podstaw
prawnych ochrony środowiska, od 18 lat wykłada gospodarkę nieruchomościami na kierunkach
administracyjnych, wiążąc ściśle z tym przedmiotem również swą pracę naukową.
7 B. Wierzbowski, Gospodarka nieruchomościami, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 100.
8 R. Strzelczyk, Prawo nieruchomości, C.H. Beck, Warszawa 2012, s., 3.