Nieruchomość dotyczy wydzielonego obszaru ziemi połączonego z budynkami oraz innymi urządzeniami, które są na nim wzniesione. Poszczególny zakres pojęciowy słowa zwanego nieruchomość jest zatem szeroki. Nieruchomość można określić jedną z najstarszych kategorii ekonomicznych oraz łączy się ściśle określone z pojęciem własności. Poza tym nieruchomość, w przeciwieństwie do ruchomości, jest niemożliwa do określenia zgubienia, ponieważ charakteryzuje ją stałość zajmowanego miejsca w przestrzeni. Jako fragment gruntu jest niemożliwa do zniszczenia, chociaż można zniszczyć wszystkie posadowione na niej budynki i budowle1. W Kodeksie Cywilnym znajduje się zapis, że nieruchomościami są części tak zwane powierzchni ziemskiej, które stanowią odrębny przedmiot własności oraz budynki trwałe z określonym gruntem związanym bądź części wspomnianych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności2. Dostępność zasobów finansowych stanowi oczywiste kryterium podejmowania decyzji na wszystkich etapach formułowania projektu inwestycyjnego. Wstępnego oszacowania potrzeb, a także identyfikacji ograniczeń w zakresie finansowania projektu dokonuje się już na etapie studium możliwości inwestycyjnych oraz formułowaniu studium wstępnego. Ograniczenia finansowe stanowią główny czynnik limitujący rozmiary projektu. Szczegółowe potrzeby finansowe mogą być należycie ocenione dopiero wówczas, gdy znane są podstawowe parametry techniczno-ekonomiczne projektu. Finansowanie inwestycji jest zjawiskiem złożonym wynikającym z uwarunkowań społeczno gospodarczych oraz realizowanej polityki finansowej i gospodarki budżetowej. W warunkach dużych ilościowych i jakościowych potrzeb inwestycyjnych dochodów źródeł finansowania inwestycji stanowi główny czynnik decydujący o ich podjęciu i realizacji.

W studium ostatecznym nakłady kapitałowe projektu mogą być oszacowane dopiero po podjęciu decyzji co do wielkości zdolności produkcyjnych i lokalizacji wraz z nakładami na przygotowanie terenu pod budowę, na wzniesienie budynków i budowli, na wykonanie robót inżynieryjnych, na wyposażenie i zakup technologii. Zgodnie z ogólnie stosowanym wzorcem finansowania projektów inwestycyjnych, polegających na budowie nowych obiektów, zarówno nakłady inwestycyjne początkowe, jak i niezbędny, minimalny, poziom majątku obrotowego finansowane są ze środków własnych i obcych. Wewnętrznym źródłem finansowania projektów inwestycyjnych są pochodzące głównie z podatków i opłat własne środki budżetowe samorządu. Służą one bezpośrednio finansowaniu inwestycji ale stanowią także podstawę ubiegania się o zewnętrzne źródła finansowania. Wkład inwestora może mieć także formę rzeczową  w postaci niektórych składników środków trwałych na przykład gruntów pod budowę obiektów czy środków transportowych. Środki na finansowanie projektów inwestycyjnych polegających na rozbudowie, modernizacji lub odtwarzaniu już istniejących składników majątku trwałego, w przedsiębiorstwach już funkcjonujących pochodzą z zysków zatrzymanych oraz amortyzacji. Zysk zatrzymany – jest to część zysków z roku poprzedniego oraz z lat poprzednich pozostałych po spłaceniu rat kredytów, wypłat z zysku dla właścicieli oraz innych wypłat z zysku. Firma dążąca do wzmocnienia swojej pozycji na rynku wykorzystuje w celach inwestycyjnych całość lub część wygospodarowanych zysków. Reinwestując zyski właściciele oczekują, że rozwój firmy przyniesie wzrost jej wartości w drodze wysokich notowań akcji, w następstwie czego zwiększy się w przyszłości ich dochód z wyłożonego kapitału poprzez wypłatę odpowiedniej dywidendy z zysku do podziału. Mając na uwadze tylko inwestycyjną formę rozwoju firmy, należy stwierdzić, że stopa zysku zatrzymanego jest jednym z mierników określających możliwości samofinansowania się przedsiębiorstwa. Jest też relacją zysku zatrzymanego w przedsiębiorstwie do zysku netto. Wskaźnik ten określa rozmiar i strukturę samofinansowania, które co do wielkości zmieniają się wraz ze zmianą zysku zatrzymanego oraz amortyzacji.

____________________________
1 R. Doganowski, Obrót nieruchomościami w teorii i praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012, s. 21.
2 Kodeks cywilny.