K. Marcinek twierdzi, że inwestor to osoba fizyczna lub prawna, na której imię realizowana jest inwestycja. Jest on uczestnikiem procesu budowlanego. Z tego faktu wynika, szereg praw i obowiązków ciążących na inwestorze przez cały okres realizacji inwestycji to znaczy od momentu podjęcia decyzji o budowie nieruchomości, aż do chwili przekazania gotowego obiektu do użytkowania. Należy także dodać, że inwestor może budować zarówno na potrzeby własne, albo też jako developer na potrzeby innych użytkowników. Pierwszym warunkiem rozpoczęcia działań zmierzających do inwestycji jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane i zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Zazwyczaj jest to akt notarialny, który potwierdza, że inwestor jest właścicielem nieruchomości. Prawo do dysponowania nieruchomością może też wynikać z umowy najmu lub dzierżawy, ale pod warunkiem że właściciel nieruchomości wyraża na to zgodę. W przypadku gdy nieruchomość stanowi współwłasność zgodę na budowę muszą wyrazić wszyscy współwłaściciele. Oddziaływanie instrumentów systemu kierowania działalnością inwestycyjną na przebieg procesów inwestycyjnych obejmuje bezpośrednich uczestników tych procesów, do których można zaliczyć:

  • inwestora,
  • jednostki projektowe,
  • jednostki wykonujące roboty,
  • dostawców maszyn i urządzeń.

Inwestor jest osobą prawną  bądź fizyczną, która nabywa dobro powiększające stan majątku trwałego lub zastępujące jego zużycie i zapisuje je we własnym inwentarzu majątku trwałego. Szczególne znaczenia ma inwestor produkcyjny, gdyż jego zakupy oznaczają odnowienie lub powiększenie istniejącego stanu. Do obowiązków inwestora należy: -zawiadomienie właściwego organu oraz projektanta o zamierzonym rozpoczęciu robót budowlanych, dołączając na piśmie oświadczenie kierownika budowy. Z pojęciem inwestycji jest związane pojęcie inwestora. Inwestorem jest osoba lub jednostka gospodarcza, która prowadzi działalność inwestycyjną. Inwestor ponosi wydatki związane z inwestycją jak też skutki ryzyka i w związku z tym ma wyłączne prawo do podejmowania decyzji dotyczących inwestycji. Inwestor staje przed różnymi sytuacjami decyzyjnymi. Najbardziej typowa sytuacja występuje wtedy, gdy rozważa ona wiele rodzajów inwestycji, nie związanych ze sobą i musi wybrać inwestycję najbardziej opłacalną. Działalność inwestycyjna objęta planem staje się dla inwestora zadaniem planowym,
obowiązany jest on powiększyć potrzebne środki trwałe w terminie oznaczonym w planie, przy użyciu środków finansowych przydzielonych mu z budżetu państwa, kredytów bankowych zwrotnych lub środków własnych. Powstałe w wyniku działalności inwestora państwowego środki trwałe pozostają własnością państwa, są one jedynie oddane inwestorowi w zarząd i użytkowanie. Do szczegółowo określonych funkcji inwestora zalicza się:

  • nadzór nad wykonaniem zlecenia przez przedsiębiorstwo wykonawcze,
  • zapewnienie sprawnego finansowania inwestycji,
  • przygotowanie przyszłej eksploatacji.

Funkcje te z ramienia inwestora wykonują na wielkich placach budowy specjalne jednostki zastępstwa inwestycyjnego, a jeżeli zakres działalności inwestycyjnej jest nieznaczny wówczas wykonują je odpowiednie komórki organizacyjne inwestora. Osoby prywatne i spółdzielcze podejmują działalność inwestycyjną na własny rachunek i własne ryzyko, a uzyskane w jej wyniku środki trwałe stają się ich własnością. Inwestorzy to  uczestnicy procesów inwestycyjnych, ale nie są oni jedyni. Proces społecznego podziału pracy spowodował, że działalność polega na odpłatnym wykonaniu takich właśnie czynności, jakie są niezbędne, aby inwestor uzyskał cel umożliwiający mu zaspokojenie jego potrzeby inwestycyjnej. Dotyczyć to może zarówno badania potrzeb i przesłanek niezbędnych do podjęcia decyzji inwestycyjnej, jak i realizacji decyzji już powziętych. Można rozróżnić dwa sposoby realizacji podjętych przez inwestorów decyzji
inwestycyjnych:

  • gospodarczy – w których inwestorzy pełnią rolę producenta,
  • zleceniowy – w którym inwestorzy pełnią rolę kontrahenta.

Rezultatem działalności inwestycyjnej poszczególnych inwestorów jest uzyskanie przez nich obiektów majątku trwałego, które jako rezultat działalności inwestycyjnej nazywane są obiektami inwestycyjnymi i przystąpienie do ich eksploatacji. Proces zarządzania kapitałem przedsiębiorstwa jest związany z czasem, który w istotnej mierze stanowi o poziomie ryzyka inwestycyjnego. Z kolei ryzyko w inwestycjach, podobnie zresztą jak czas, stanowi o efektywności inwestycji. Sukces inwestora określony jest więc przez pryzmat przyszłych uwarunkowań kształtujących poziom nakładów i przychodów. Identyfikacja tych uwarunkowań jest jednak dalece ograniczona. Na etapie podejmowania decyzji inwestycyjnej inwestor nie może w  pełni przewidzieć  kierunku zmian koniunktury w kraju i na świecie, tempa  i zakresu zmian kursów walut, cen i stopy procentowej, tempa i kierunków rozwoju techniki, technologii, zmian politycznych i systemowo – instytucjonalnych. Te wszystkie nie do końca znane informacje z otoczenia przedsiębiorstwa są źródłem ryzyka dla inwestora. Przyczyny ryzyka tkwią również   w przedsiębiorstwie – w sferze organizacji, finansów, marketingu i sprzedaży, w kadrach jak również mogą wynikać ze szczególnych okoliczności takich jak strajki oraz procesy sądowe. Zarządzanie inwestycjami przedsiębiorstwa jest zatem wielką sztuką polegającą na wyborze optymalnej lokaty kapitału przedsiębiorstwa z punktu widzenia przez nie celów. Troską inwestora jest więc wybór lokaty kapitału pozwalającej w maksymalnym stopniu osiągnąć wytyczone cele.